سبزاندیش کاشان

مرد غریب

در عبور سحر ز کوی حبیب

عشق پاشیده در هوای دلم

نفس مهربان مرد غریب

نقاره خانه 

همچو نقاره خانه شد دل من

با نوایی پر از سرور حضور

سر ساعت کند سلام از دور

آهو

گر چه دل تخم یاءس را می کاشت

حاصل روشن توسل بود

احترامی که دشت از آهو داشت

ضامن من

می گریزم پر از هیاهویم

با تمام رمیدگی ای دوست

ضامن من تویی که آهویم

پای تو

دانه اشک می شمارد دل

تا به آرامشی دوباره ر سد

سر به پای تو می گذارد دل