برای روز سیزده فروردین مهم تر از مطلب نوشتن در وب گاه بیرون رفتن از خانه و کنار سبزه و چمن نشستن و ساحت دشت را تماشا کردن است.

رفتار مردم ما در ۱۳ فروردین بهترین نماد ایرانی بودن و ایرانی زیستن و هر چیزی را به جای خویش انجام دادن است معلم راستین این مردم حضرت حافظ است که توصیه اش انجام همه کارها به جای خود و در زمان مناسب خود است :

نگویمت که همه ساله می پرستی کن       سه ماه می خور و نه ماه پارسا می باش

واین رفتار پیش از آن که نشانه ای از نفاق و دو زیستی باشد رنگی از بصیرت و رندی و خوش فکری و بسیاری صفات دیگر دارد که خود حافظ نماد و مثل اعلای آن است.

نگاه حکومتی به ۱۳ فروردین همیشه یادآور نوعی افراط و تفریط و نیز نشان گر نگاه آمرانه از بالا به پایی است و واکنش مردم هم نشان دهنده روش و منش درست است.

همین ۱۳ فروردین در این سالهای نزدیک به ما از کنار محرم و عاشورا و رمضان عبور کرده است اما همین مردم در دشت های سبز بیرون شهر ها نشستند و زیارت عاشورا خواندند اما در به روی فرهنگ اصیل و ریشه دار خود نبستند.

امید آن است که بیش از فکر کردن به نحس بودن عدد ۱۳ به بازتاب شور و شادی و نشاط این روز در میان مردم فکر کنیم(یا فکر کنند) و قدر مردم خوب ایران را بدانیم  مردمی که ایران یعنی آنها و آنها یعنی ایران.