سبزاندیش کاشان

مرا به فصل خوش اعتماد مهمان کن

به سفره ای که در آن هر چه باد مهمان کن

ببین که آینه رنجور از غبار غم است

بیا و سر زده با طرح شاد مهمان کن

سحر که اشک شکوهی به ربنایت ریخت

مرا به حال خوش اعتقاد مهمان کن

دل مرا که فتاده ز چشم مردم شهر

به لحظه های خوش وان یکاد مهمان کن

تمام روز که در شهر باد و بود گذشت

سحر به بزم خوش ابر و باد مهمان کن

مهیمنا به صفای قنوت بیداران

مرا به لحظه ای از جنس یاد مهمان کن

کریم تر ز تو ای دوست سفره داری نیست

مرا به آنچه که حاتم نداد مهمان کن