امروز برای یافت یک نشانی به سفارت جمهوری تاجیکستان در تهران تلفن زده بودم . خانم منشی دختری تاجیک بود که با لهجه شرین فارسی تاجیکی مرا راهنمایی کردو ساعتی بعد در کلاس زبان دکتر حمید توجه  او به هنگام تدریس گفت که در زبان انگلیسی با سواد را ادبیاتی(با تلفظ انگلیسی) می نامند و این به معنی اهمیت و جایگاهی است که ادبیات در میان ملت ها دارد. بی درنگ به یاد وضعیت زبان فارسی در ایران افتادم که چندان رضایت بخش نیست و با گذشته غرور آفرین آن کمتر تناسب دارد.

نمیدانم فرصت دلسوزی بیشتر نشان دادن و دلواپس وضع زبان فارسی بودن کی خواهد بود؟ چه چیز را باید از دست بدهیم که از خواب غفلت و بی خیالی بیدارمان کند؟