اخیرا به شکل اتفاقی هنگام اذان مغرب در چند مسجد در نقاط گوناگون شهر به نماز جماعت پیوسته ام و با شگفتی دیده ام که همه امامان محترم جماعت در دو رکعت نخست نماز خود سوره توحید(قل هو الله) را خوانده اند و گذشته اند. بگذریم از این که لحن و صوت و قرائت حمد و سوره هم چندان نمره خوبی نمی آورد.

قبلادر یک نوبت به یکی از این امامان جماعت جوان یاد آوری کردم که بهتر است از سوره های دیگر قران هم در نماز بخوانند تا هم تنوع و تازگی قرائت نماز حفظ شود و مردم هم به این بهانه کم کم آیات و سوره های دیگر قران را به عادت فراگیرند آن امام از پیشنهادم استقبال کرد ولی عملا این کار را نکرد زیرا یا سوره های دیگر را بلد نبود که باورش آسان نیست و یا ذوق و سلیقه و همت تازگی بخشیدن به کار تکراری خود را نداشت.قنوت ها هم معمولا با همان ربنا آتنای همیشگی برگزار می شود.

در بیرون مسجد با خود می اندیشیدم که کار اداری و اجرایی حضرات روحانیون در دانشگاه ها  و ادارات و پادگانها و عقیدتی سیاسی ها ذکر و فکر آنان را از مطالعه و تدبر در قران و حدیث بازداشته است و نیاز همه ارکان جامعه به آنها(که اخیرا پیشنهاد داده اند در هر بیمارستان هم یک روحانی حاضر باشد)موجب دور افتادن از فضای ملکوتی منبر و محراب شده است.

دریغ است که امام جماعت که پایگاه محکم مسجد و دلهای پاک و آماده و خداجوی را با خود دارد این فرصت را از دست بدهد و بلافاصله پس ار نماز زودتر از مردم از مسجد خارج شود و با پراید و پژو از صحنه دور شود و مردم را به حال خود راها کند . ای کاش همه ما در آن جایی که کار می کنیم کمی فقط کمی با انگیزه بیشتر کار می کردیم.