دوست گرامی و مهربان که دانشجوی دیروز و همکار امروز من است در خیابان به هنگام رانندگی مرا پشت سر خویش دید و از سر مهربانی و احترام کناری ایستاد و ما پس از دو سال دوری همدیگر را از نزدیک دیدیم ضمن سخن  ایشان نشانه نزدیک بودن به این معلم کوچک خود را سر زدن همیشگی اش به  حروف پراکنده و پریشان همین وبلاگ عنوان کرد و با تاکید از پیگیری بسیاری از اهل فضل و ادب از این مطالب خبر داد.

درخواست دوستانه این جانب از همه دوستان گرامی آن است که در بازدید از این نوشته ها حتما دیدگاه ها و نظرهای سرشار از درایت و تجربه و خردمندی خود را به یادگار بگذارند که در این روزگار رواج تک محوری و یک صدایی هیچ چیز جز پژواک اندیشه دوستان راستین و مهربان ما را کارآمد نیست.