در یک مرور کوتاه و گذرا در صدها و البته هزاران وبلاگی که جوانان ایرانی مانند هر جای دیگر دنیا برای خود درست کرده اند و با حرص و اشتیاقی جوان پسند در به روز نگاه داشتن آن سعی می کنند در می یابیم که این جوانان یا دانش آموخته علوم رایانه اند که برای تفنن و البته کسب تجربه بیشتر و حتی تمرین و کار آموزی وبلاک نویسی میکنند و یا جوانانی هستند که برای ارضاء امیال و آرزوهای مقدس و دینی و معنوی گرفته تا شهوانی و ضد اخلاقی به این عادت (اعتیاد) روزگار ما روی آورده اند. تا اینجا  از نظر این یادداشت ایرادی به کار آنها نیست مگر آنجا که ارزش های اخلاقی و دینی زیر پا گذاشته می شود.

اما آنچه که برای من به عنوان یک استاد ادبیات دانشگاه قابل توجه و شایان تذکر است به خطر افتادن زبان فارسی در این دستگاه عریض و طویل و این مکتوب نگاری مجازی است . امروز اینترنت و وبلاگ نویسی مانند هر پدیده دیگز مزایا و معایبی دارد که  از میان رفتن ارزش های هنری در نگارش متون و روی آوردن به فارسی شکسته(لهجه تهرانی) دراد بلایی را بر سر زبان فارسی در می آورد که جبران کردن آن به این آسانی نخواهد بود. تازه مگر استادان فاضل و سالخورده فرهنگستان  ادب فارسی و استادان ادبیات دانشگاه ها توان و فرصت دسترسی به این همه متون مجازی را دارند و مگر می توانند به همه آنها سر بزنند و ایراد های نگارشی را گوشزد کنند.

امیدوارم دوستان جوان ما که همت ارزنده وبلاگ نویسی و ورزآمد ساختن آن را دارند با همین همت و غیرت در راه حفظو گسترش فارسی درست و شایسته گام بردارند.

 یادمان باشد که ما منیراث دار فردوسی و سعدی و حافظ هستیم و آینداگان ما را در برابر حفظ این میراث مسوول می دانند و تاریخ از ما باز خواست خواهد کرد.

خواهش می کنم بازدی کنندگان محترم نظر خود را ابراز فرمایند.