در شب میلاد حضرت امام علی علیه السلام شاد ترین شب شیعه انتظار داری آنچه که می بینی برای تو حظ بصر و آرامش فکری و روحی و در یک کلام نوشیدن لذت ناشی از سرور ولادت کسی باشد که چون او کسی تکرار نشده است.

در سراسر مسیر خیابان تا خانه ترافیک سنگین و یورش وحشتناک موتور سواران برای کلافه کردنت کافی است کمی پیش تر که می روی علت شلوغی را در می یابی جوانان پر شور یک هیات مذهبی شربت توزیع می کنند از اینجا تا چند صد متر آن طرف تر زمین از لیوان های یکبار مصرف سفید شده است و بدترین منظره ناشی از بی فرهنگی و بی تعهدی در کنار بهترین جشن سال تو را آزار می دهد. به سرعت به خانه می آیی و انتظار داری رسانه ملی  که در ایام عزا برنامه های هفتگی و روزانه خود را تغییر می دهد در ایام شادی نیز چنین کاری بکند اما این گونه هست؟ نیست؟

شبکه پر بیننده برنامه هفتگی خود را دارد: مرگ تدریجی یک رویا. اتفاقا نامناسب ترین بخش فیلم امشب است در اتاقی همه عزادار نشسته اند و روی جسدی را ترمه انداخته اند. از این بهتر نمی شود. شبکه دیگر فیلم کونگ فو نشان می دهد فیلمی سرشار از رفتارهای پلنگ صورتی مانند و بچگانه و کارتونی!

زیر نویس تلویزیون می گوید ویژه برنامه ولادت ساعت هفت صبح فردا! ساعت هفت هم با هیجان بر می خیزی و به تماشا می نشینی یک شبکه فقط حرف می زند دیگری با پیشکسوت فوتبال گفتگو می کند دیگری جشن تولد فرزندان عقب افتاده ذهنی را نشان می دهد دیگری سخنرانی حضرت آیت الله ... است . کار دیگری نداری می آیی و با وبلاگت سرگرم می شوی.

وسوسه می شوی که ای کاش ماهواره یا ماهپاره داشتی !و از همه اینها بی نیاز اما وجدانت می گوید کجای ماهواره از عشق و محبت علی سرشار است که تو از آن بنوشی و سیراب شوی. آنجا جز نمکزار چیزی نیست.

در حال خود به احادیثی فکر می کنی که ثوابها برای شاد کردن دل بندگان خدا بر شمرده اند که فرزندت به آغوشت می پرد و می گوید پدر روزت مبارک! حالا سرچشمه شادی را پیدا می کنی.