استاد محمود منشی کاشانی که این روزها سالروز درگذشت اوست تنها ادیب کاشانی است که در همه دوره های فرهنگستان ادب فارسی از رضا شاه تا امروز عضویت در فرهنگستان را داشته است و از این راه و نیز به یاری ذوق و همت و سخت کوشی خود آثار زیادی را به یادگار گذاشته است.
او در واقع بی موقع در گذشت یعنی این که در بحبوحه شور انقلابی مردم درگذشت او مایه برخی محدودیت ها بود به گونه ای که مراسم تشییع و ترحیم او با محدویت بلندگو و اعلام عمومی همراه بوده است. لابد انقلابیون او را به اعتبار عکس کراوات زده اش به چشم عامل طاغوت می دیده اند در حالی که در همان سالهای طاغوتی منشی کتاب های سلام بر حسین و صادق آل محمد را نوشته است و آثارش جایزه کتاب سال را از آن خود کرده است به راستی آیا در این سی سال از کاشان کسی به چنین عنوانی رسیده است؟
از منشی که چونان پدرش استاد حسینعلی منشی شاعری توانا بود دیوان اشعاری برجای مانده است که قصیده او در ستایش کاشان با مطلع:
خوش آن زمان که فخر زمانه کاشان بود خوش آن زمان که کاشان چشم و چراغ ایران بود.
خواندنی و ماندنی است.
این قصیده را که به استقبال قصیده معروف دندان رودکی سروده شده است حضرت والدم جناب حجت الاسلام عبدالله مدرس زاده در کتاب مجمع الاشعار خود و استاد دکتر شمیسا در شماره اخیر مجله بخارا به گرمی و روانی استقبال کرده اند.
همه رنج ها و آرزوهای نایافته منشی در این قصیده خود را نشان می دهد. در کاشان امروز جز مزار منشی هیچ نام و نشانی از او در میان نیست و دبستانی که در بلوار خادمی به نام او بود اینک نام شهید هاشمی نژاد را بر خود دارد.
منشی و پدرش از شاعران و استادان انجمن ادبی صبا کاشان بودند که کسانی چون استاد فیضی کاشانی و ... را در خود داشت.
یادش گرامی باد .